Pojęcie czeku i jego konstrukcja prawna

Czek jest papierem wartościowym, z którym związana jest wierzytelność. Jest on sformalizowanym przekazem pisemnym, mieści w sobie jednostronne, abstrakcyjne zobowiązanie, niezależne od podstawy gospodarczej (causae ęfficien-tis). Funkcjonuje jako środek zapłaty, stanowiąc jak gdyby surogat pieniądza, jest instrumentem prawnym przeniesienia pieniędzy i środkiem rozrachunków.
Czek jest pisemnym poleceniem zapłaty skierowanym do trasata, którym według prawa polskiego może być tylko bankier, wystawionym w ściśle określonej formie, charakteryzującej się pewnymi dokładnie oznaczonymi cechami.
Zobowiązanie wynikające z czeku powstaje dopiero wtedy, gdy po jego wystawieniu (podpisaniu przez wystawcę) zostaje on wręczony osobie, od której wystawca (lub inny dłużnik czekowy) nie mogą żądać wydania dokumentu czekowego.
W stosunku prawnoczekowym występują w zasadzie dwa podmioty: wystawca, którym może być każdy, kto ma zdolność do zaciągania zobowiązań czekowych, trasat jako podmiot zobowiązany, którym według prawa polskiego może być m.in. bankier (patrz art. 54 PrCzek), oraz mogą występować jeszcze indosanci i uprawnieni w stosunku do nich indosatariusze oraz poręczyciele.
W art. 1 zostały określone konstytutywne cechy czeku, z zastrzeżeniem norm dyspozytywnych zawartych w art. 2 PrCzek.
Czek podobnie, jak przekaz (art. 921′—9215 KC), zawiera w sobie podwójne upoważnienie (układ: trasat - wystawca oraz układ: remitent - wystawca).