Trasat (bankier)

Stosownie do art. 1 pkt 3 PrCzek czek zawiera nazwisko osoby, która ma zapłacić (trasata). Według prawa polskiego trasatem może być tylko bank.
Podstawę świadczenia ze strony trasata stanowi rachunek bankowy. Zob. art. 725-733 KC.
Czek wystawia się na bankiera, który ma fundusze wystawcy do rozporządzenia, zgodnie z wyraźną lub dorozumianą umową uprawniającą wystawcę do rozporządzania tymi funduszami za pomocą czeku. Wszakże dokument, wystawiony niezgodnie z art. 3, pozostaje mimo to ważny jako czek.
W czekach, wystawionych i płatnych w Polsce można jako trasata wykazać jedynie bankiera. Polecenie zapłaty, które nie odpowiada temu przepisowi, jest jako czek nieważne.
U podstaw „wyraźnej lub dorozumianej umowy” uprawniającej wystawcę do rozporządzania funduszami wystawcy w banku mogą leżeć różnego rodzaju umowy. Umowa stanowiąca podstawę do realizacji czeków może być umową samodzielną, zwaną kontraktem czekowym lub umową zobowiązującą trasata (bankiera) do przyjmowania wpłat osób trzecich na rachunek wystawcy, zwaną kontraktem żyrowym.
W rozważanym zakresie najważniejsze znaczenie w relacji wystawca czeku - trasat (bankier) ma umowa rachunku bankowego (art. 725-733 KC).
Wyraz „bankier” w rozumieniu prawa czekowego oznacza:
a)    państwowe i samorządowe zakłady kredytowe i kasy oszczędności;
b)    przedsiębiorstwa bankowe z wyjątkiem kantorów wymiany i zakładów zastawniczych.
Rodzaje banków określa ustawa z 29.8.1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. Nr 140, poz. 939 ze zm.) oraz ustawa z 29.8.1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz.U. Nr 140, poz. 938 ze zm.). Są to banki państwowe (art. 14-19 PrBank), banki spółdzielcze (art. 20 PrBank), banki w formie spółek akcyjnych (art. 13,21-29 PrBank). Narodowy Bank Polski jest centralnym bankiem państwowym (art. 1 NBPU).
Pojęcie bankiera użyte w art. 54 PrCzek powinno być interpretowane z uwzględnieniem wyżej wskazanych przepisów prawa bankowego.