Ustawowe ujęcie elementów czeku

Według art. 1 PrCzek czek zawiera:
1)    nazwę „czek” w samym tekście dokumentu, w języku, w jakim go wystawiono;
2)    polecenie bezwarunkowe zapłacenia oznaczonej sumy pieniężnej;
3)    nazwisko osoby, która ma zapłacić (trasata);
4)    oznaczenie miejsca płatności;
5)    oznaczenie daty i miejsca wystawienia czeku;
6)    podpis wystawcy czeku.
Stosownie zaś do art. 2 PrCzek nie będzie uważany za czek dokument, któremu brak jednej z cech, wskazanych w artykule poprzedzającym, wyjąwszy przypadki określone w ustępach następujących. W braku osobnego oznaczenia, miejsce wymienione obok nazwiska trasata, uważa się za miejsce płatności. Jeżeli obok nazwiska trasata wymieniono kilka miejsc, czek jest płatny w miejscu wymienionym najpierw. W braku takiego lub wszelkiego innego oznaczenia, czek jest płatny w miejscu wystawienia. Czek, w którym nie oznaczono miejsca wystawienia, uważa się za wystawiony w miejscu obok nazwiska wystawcy.
Unormowanie powyższe stanowi w istocie uzupełnienie postanowień art. 1 PrCzek. Ma ono charakter tzw. normy względnie obowiązującej, która ma za-stosowanie wówczas, gdy strony w pewnym zakresie niczego innego nie postanowiły, choć to należy do necessaria negotii.